દુર્ગા સપ્તશતી કથા – અધ્યાય ૭: રક્તબીજનો વિનાશ

રક્તબીજ નો વિનાશ

ચંડ અને મુંડના સંહાર પછી, દેવોમાં આનંદની લહેર દોડી પડી. માં દુર્ગાની શક્તિ અને તેમના ક્રોધને જોઈને બધા આશ્ચર્યચકિત હતા, પરંતુ સંકટ હજુ ટળ્યું નહોતું. અસુરોની વિશાળ સેના, રક્તબીજના નેતૃત્વમાં, હજુ પણ યુદ્ધના મેદાનમાં ડટી રહી હતી, અને રક્તબીજ તો જાણે સાક્ષાત મૃત્યુનું રૂપ ધારણ કરીને જ આવ્યો હતો.

રક્તબીજ નો ભીષણ આક્રમણ

ચંડ મુંડના મૃત્યુથી રક્તબીજ ક્રોધથી પાગલ થઈ ગયો. તેની આંખો લાલ થઈ ગઈ અને શરીરમાંથી જ્વાળા નીકળવા લાગી. તેણે ગર્જના કરતા પોતાની સેનાને આક્રમણનો આદેશ આપ્યો. અસુરોનો દળ સિંહનાદ કરતા માં દુર્ગા અને તેમની સહાયિકાઓ પર તૂટી પડ્યો. તલવારો હવામાં ચમકી રહી હતી, બાણોનો વરસાદ થઈ રહ્યો હતો, અને યુદ્ધનું મેદાન રક્ત અને માંસથી ભરાઈ ગયું. રક્તબીજ પોતે પોતાના રથ પર સવાર થઈને માં દુર્ગા તરફ વધ્યો, તેના હાથમાં એક વિશાળ ગદા હતી જેનાથી તે પ્રહાર કરી રહ્યો હતો અને દરેક પ્રહારથી ધરતી કાંપી રહી હતી. તેની ભીષણ ગર્જનાથી ત્રણેય લોક થરથરી ઉઠ્યા.

રક્તબીજના હૃદયમાં અહંકાર હીલોળા મારી રહ્યો હતો. "કોણ છે આ દેવી જે મારા સામે ઉભી છે? શું તે મારા રક્તના એક ટીપાથી ઉત્પન્ન થનારી સેનાનો સામનો કરી શકે છે? તેને શું ખબર કે હું કેટલો શક્તિશાળી છું?" તેણે પોતાના મનમાં વિચાર્યું, અટ્ટહાસ્ય કરતા. "આજે હું આ દેવીનો અંત કરી દઈશ અને ફરીથી સ્વર્ગ પર પોતાનો અધિકાર જમાવી લઈશ."

માં કાળી નું પ્રાગટ્ય

રક્તબીજના પ્રહારોને નિષ્ફળ કરતા, માં દુર્ગાએ જોયું કે તેના રક્તનું દરેક ટીપું જમીન પર પડતા જ એક નવો રક્તબીજ ઉત્પન્ન થઈ રહ્યો હતો. ક્ષણભરમાં, યુદ્ધનું મેદાન અનગણ્યા રક્તબીજોથી ભરાઈ ગયું, દરેક પહેલા કરતાં વધુ ભયાનક અને શક્તિશાળી. દેવોમાં નિરાશા છવાઈ ગઈ, અને તેઓ સમજી ગયા કે આ રાક્ષસને હરાવવો અશક્ય છે. માં દુર્ગાને પણ આ સ્થિતિ અત્યંત વિકટ લાગી. ત્યારે, તેમણે પોતાના ક્રોધને એકત્રિત કર્યો અને એક ભયાનક રૂપ ધારણ કર્યું. તેમના લલાટમાંથી એક તેજ પ્રકાશ નીકળ્યો અને તે પ્રકાશમાંથી માં કાળી પ્રગટ થયા.

માં કાળીનું રૂપ ભયાવહ હતું. તેમની આંખો ક્રોધથી લાલ હતી, જીભ બહાર નીકળેલી હતી અને ગળામાં મુંડોની માળા હતી. તેમણે પોતાના હાથમાં ખડગ અને ખપ્પર ધારણ કર્યા હતા. તેમનું રૂપ એવું હતું કે કાળ પણ તેમનાથી ડરતો હતો. માં દુર્ગાએ તેમને આદેશ આપ્યો, "કાળી! તું આ રક્તબીજનું રક્તપાન કર અને તેની ઉત્પત્તિને જ નષ્ટ કરી દે. તેને એક પણ ટીપું ધરતી પર પડવા ન દેજે." માં કાળી "જય માં" ના ઉદ્ઘોષથી આકાશ ગુંજાવતા રક્તબીજ પર ઝપટી.

રક્તબીજ નો સંહાર

માં કાળીએ રક્તબીજ પર આક્રમણ કર્યું. જેવી રીતે માં દુર્ગા રક્તબીજ પર પોતાના અસ્ત્રોથી પ્રહાર કરતી અને તેનું રક્ત ધરતી પર પડતું, માં કાળી પોતાની વિશાળ જીભ ફેલાવીને તે રક્તને પી જતી. આ રીતે, રક્તબીજના રક્તથી નવા રક્તબીજ ઉત્પન્ન થતા પહેલા જ નષ્ટ થઈ જતા. રક્તબીજ હતપ્રભ રહી ગયો. તેની શક્તિ ક્ષીણ થતી ગઈ અને અંતે, માં કાળીએ પોતાના ખડગથી તેનું માથું ધડથી અલગ કરી દીધું. તેના પડતા માથાને પણ તેમણે પોતાના ખપ્પરમાં પકડી લીધું અને તેનું અંતિમ રક્ત પણ પી લીધું. આ રીતે, રક્તબીજનો વિનાશ થયો.

માં કાળી, જેમણે રાક્ષસોના રક્તથી પોતાની તરસ બુઝાવી હતી, થોડીવાર માટે તે જ ભયાનક રૂપમાં રણભૂમિમાં નૃત્ય કરવા લાગ્યા. દેવતાઓએ તેમની સ્તુતિ કરી, અને તેમની જય-જયકારથી આકાશ ગુંજાયમાન થઈ ઉઠ્યું. માં દુર્ગાએ પોતાની કૃપાથી માં કાળીને શાંત કર્યા અને તેમને ફરીથી પોતાનામાં સમાહિત કરી લીધા. અસુરોની સેના રક્તબીજના અંત સાથે જ ભાગી છૂટી. દેવતાઓએ રાહતનો શ્વાસ લીધો. પરંતુ હજુ પણ બે મહાદાનવ શેષ હતા - શુમ્ભ અને નિશુમ્ભ.