સાવિત્રી સત્યવાન કથા – અધ્યાય 4: તે દુર્ભાગ્યપૂર્ણ દિવસ

તે દુર્ભાગ્યપૂર્ણ દિવસ

વનમાં જીવન વ્યતીત કરતાં ત્રણ વર્ષ વીતી ચૂક્યા હતા. સાવિત્રી અને સત્યવાનનો પ્રેમ અટૂટ હતો, પરંતુ સાવિત્રીના મનમાં તે ભવિષ્યવાણી કાંટાની જેમ ખૂંચતી રહેતી હતી. જેમ-જેમ દિવસો વીતતા ગયા, તે દુર્ભાગ્યપૂર્ણ દિવસ વધુ નજીક આવતો જતો હતો, જેનાથી સાવિત્રીની ચિંતા વધતી જતી હતી.

વન તરફ પ્રસ્થાન

સૂર્યનાં સોનેરી કિરણો આકાશમાં ફેલાઈ રહ્યા હતા, અને પક્ષીઓનો મધુર કલરવ વનમાં ગુંજી રહ્યો હતો. સત્યવાન, ખભા પર કુહાડી રાખેલી, વન તરફ પ્રસ્થાન કરવા માટે તૈયાર હતા. તેમની આંખોમાં ઉત્સાહ હતો, અને તેમના મુખ પર શાંત મુસ્કાન હતી. સાવિત્રી, પોતાની આંખોમાં છુપાયેલા ડરને દબાવતાં, સત્યવાનને જોઈ રહી હતી. તેનું હૃદય ભયથી ધ્રૂજી રહ્યું હતું, પરંતુ તે પોતાના પતિને દુઃખી કરવા નહોતી માંગતી. તેણે ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરી કે તે સત્યવાનની રક્ષા કરે.

સાવિત્રીએ સત્યવાનને કહ્યું, "પ્રિય, આજે મારું મન કંઈક વ્યાકુળ છે. કૃપા કરીને પોતાનું ધ્યાન રાખજો. મને તમારી ચિંતા થઈ રહી છે." સત્યવાને મુસ્કુરાઈને ઉત્તર આપ્યો, "ચિંતા ન કરો, પ્રિયે. હું જલ્દી જ પાછો આવી જઈશ. તમે જાણો છો, લાકડાં કાપ્યા વિના આપણું જીવન કેવી રીતે ચાલશે?" મનમાં જ સાવિત્રીએ વિચાર્યું, 'આ જ ચિંતા તો મને ખાઈ રહી છે, કે આ જીવન કેટલું અલ્પ છે.'

સત્યવાનની વ્યાકુળતા

સત્યવાન વનમાં લાકડાં કાપી રહ્યા હતા. તેઓ સ્વસ્થ અને શક્તિશાળી હતા, પરંતુ બપોર થતાં-થતાં તેમને અચાનક થાક લાગવા લાગ્યો. તેમનું માથું ચક્કર ખાવા લાગ્યું, અને તેમને એવું લાગવા લાગ્યું જાણે આખું વિશ્વ ફરી રહ્યું હોય. તેમણે એક ઝાડનો સહારો લીધો, પરંતુ તેમની વ્યાકુળતા વધતી જ ચાલી ગઈ. તેમના શરીરમાંથી પરસેવો વહી રહ્યો હતો, અને તેઓ દર્દથી કરાહી રહ્યા હતા.

ધીરે-ધીરે સત્યવાનની ચેતના ક્ષીણ થતી ગઈ. તેમને લાગ્યું જાણે કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ તેમને પોતાની તરફ ખેંચી રહી છે. આ યમરાજનો સંકેત હતો, જે સત્યવાનના પ્રાણ હરવા માટે આવી રહ્યા હતા. સત્યવાને પોતાની આંખોમાં નિરાશા સાથે સાવિત્રીને પોકારી, જાણે તેને અંતિમ વાર જોવા માંગતા હોય.

સાવિત્રીની ગોદમાં અંતિમ શ્વાસ

સાવિત્રી, જે સત્યવાનની પાછળ-પાછળ વનમાં આવી હતી, તેમની વ્યાકુળતાને જોઈને દોડીને તેમની પાસે પહોંચી. તેમણે સત્યવાનને પોતાની ગોદમાં સુવડાવ્યા. સત્યવાનનું શરીર ઠંડું પડી રહ્યું હતું, અને તેમના શ્વાસ ઉખડવા લાગ્યા હતા. સાવિત્રીએ ગભરાઈને સત્યવાનના મુખ પર પાણી છાંટ્યું, પરંતુ કોઈ લાભ ન થયો. સત્યવાનની આંખો ધીરે-ધીરે બંધ થઈ ગઈ, અને તેમણે સાવિત્રીની ગોદમાં પોતાના પ્રાણ ત્યાગી દીધા. સાવિત્રીનું વિશ્વ જાણે ઉજ્જડ થઈ ગયું. તેની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા, પરંતુ તેણે ધૈર્ય ન ગુમાવ્યું. તેમનો પ્રેમ સત્યવાન માટે એટલો ઊંડો હતો કે તેમણે મૃત્યુને પણ પડકાર આપવાનો નિશ્ચય કર્યો.