વરાહ અવતાર કથા – અધ્યાય 3: પૃથ્વીનો ઉદ્ધાર

પૃથ્વીનું ઉદ્ધાર

છેલ્લો અધ્યાય પ્રાર્થનાઓ અને વરાહ અવતારના અદ્ભુત પ્રાગટ્ય સાથે સમાપ્ત થયો. બ્રહ્માજી અને દેવતાઓએ ભગવાન વિષ્ણુને પૃથ્વીને હિરણ્યાક્ષના આતંકથી બચાવવાની વિનંતી કરી હતી. ભગવાન વિષ્ણુએ તેમની પુકાર સાંભળી અને વરાહ રૂપ ધારણ કરી રસાતળ તરફ પ્રસ્થાન કર્યું, જ્યાં પૃથ્વીને હિરણ્યાક્ષે છુપાવી રાખી હતી.

રસાતળ પ્રવેશ

વરાહ ભગવાનનું વિશાળકાય રૂપ, સોના સમાન ચમકતું, ધરતીથી નીચે ઉતરતું ગયું. રસાતળમાં અંધકાર છવાયેલો હતો, એક એવી ભયાનક શાંતિ જ્યાં દુષ્ટ આત્માઓ નિવાસ કરતી હતી. પૃથ્વીની સપાટીથી ખૂબ ઊંડાણમાં સ્થિત આ સ્થાન ભયાનક ગુફાઓ અને સાપોથી ભરેલું હતું. ભગવાન વરાહ, પોતાના તીક્ષ્ણ દાંતો અને શક્તિશાળી શરીર સાથે, આ ભયાનક વાતાવરણમાં પણ શાંત અને અડગ રહ્યા. તેમની આંખોમાં બ્રહ્માંડને બચાવવાનો સંકલ્પ હતો, અને તેમના હૃદયમાં ભક્તો માટે અસીમ કરુણા. ચારે તરફની નકારાત્મક ઊર્જા તેમની ઉપસ્થિતિથી ધ્રુજવા લાગી.

"પૃથ્વી માતા, હું આવી ગયો છું," ભગવાન વરાહે પોતાના મનમાં કહ્યું. "તમને આ રાક્ષસના પંજામાંથી મુક્ત કરાવવા માટે હું કોઈ પણ બલિદાન આપવા તૈયાર છું."

હિરણ્યાક્ષને પડકાર

રસાતળના ઊંડા છેડે, ભગવાન વરાહે હિરણ્યાક્ષને જોયો. તે દાનવ, જાણે અંધકારનું જ પ્રતીક હોય, પૃથ્વીને પોતાના બાહુબળથી દબાવી રહ્યો હતો. તેનું શરીર પર્વતો સમાન વિશાળ હતું, અને તેની આંખો ક્રોધથી સળગી રહી હતી. વરાહ ભગવાનને જોઈને હિરણ્યાક્ષ ગર્જના કરી, તેની અવાજથી રસાતળની ગુફાઓ ધ્રુજી ઉઠી.

"કોણ છે તું, જે મારા રાજ્યમાં પ્રવેશવાનું સાહસ કરી રહ્યો છે?" હિરણ્યાક્ષે ક્રોધિત થઈને કહ્યું. "શું તું નથી જાણતો કે હું હિરણ્યાક્ષ છું, દેવતાઓનો વિનાશક?"

ભગવાન વરાહે શાંત સ્વરમાં ઉત્તર આપ્યો, "હું વિષ્ણુ છું, અને હું અહીં ધરતીને બચાવવા આવ્યો છું. તેં જે અપરાધ કર્યો છે, તેનો દંડ તને અવશ્ય મળશે."

હિરણ્યાક્ષે વ્યંગ્યથી હસતાં કહ્યું, "વિષ્ણુ? એક વરાહ? શું તું મને હરાવી શકીશ? આ ધરતી હવે મારી છે, અને કોઈ પણ તેને મારાથી છીનવી શકશે નહીં."

ભયાનક યુદ્ધનો આરંભ

હિરણ્યાક્ષનો પડકાર સાંભળી ભગવાન વરાહ ક્રોધિત થઈ ગયા, પરંતુ તેમનો ક્રોધ ધર્મ અને ન્યાય માટે હતો. તેમણે તાત્કાલિક હિરણ્યાક્ષ પર આક્રમણ કર્યું. વરાહ ભગવાનના વિશાળ દાંતોએ હિરણ્યાક્ષના શરીર પર વાર કર્યો, જેનાથી તે પાછો હટી ગયો. બંને વચ્ચે ભયાનક યુદ્ધ શરૂ થઈ ગયું. તેમની ટક્કરોથી રસાતળ હલવા લાગ્યું, અને ગુફાઓની ચટ્ટાનો તૂટવા લાગી. હિરણ્યાક્ષ પોતાની ગદાથી વાર કરી રહ્યો હતો, જ્યારે વરાહ ભગવાન પોતાના દાંતો અને શક્તિનો ઉપયોગ કરી રહ્યા હતા.

યુદ્ધ દરમિયાન, ભગવાન વિષ્ણુએ પોતાની માયાનો વિસ્તાર કર્યો, જેનાથી હિરણ્યાક્ષની શક્તિ ક્ષીણ થવા લાગી. વરાહ ભગવાનનો દરેક પ્રહાર હિરણ્યાક્ષને નબળો પાડી રહ્યો હતો, જ્યારે હિરણ્યાક્ષનો ક્રોધ તેને વધુ અંધ બનાવી રહ્યો હતો. દેવતાઓએ સ્વર્ગમાંથી ભગવાન વરાહની જય-જયકાર કરી, અને રસાતળમાં આશાનું એક કિરણ ચમકી ઉઠ્યું. હિરણ્યાક્ષ સમજી ગયો કે તે કોઈ સામાન્ય શત્રુથી નહીં, પરંતુ સ્વયં ભગવાન વિષ્ણુથી યુદ્ધ કરી રહ્યો છે.

હિરણ્યાક્ષનો અહંકાર પીગળવા લાગ્યો, અને તેને પોતાની મૃત્યુ નજીક દેખાવા લાગી. વરાહ ભગવાને ફરી એકવાર શક્તિશાળી પ્રહાર કર્યો, જેનાથી હિરણ્યાક્ષ ઘાયલ થઈને ભૂમિ પર પડી ગયો. રસાતળમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો, અને સૌની દ્રષ્ટિ વરાહ ભગવાન પર ટકેલી હતી.