અંબા માતા કથા – અધ્યાય ૨: પરશુરામનો નિષ્ફળ હસ્તક્ષેપ

પરશુરામનો નિષ્ફળ હસ્તક્ષેપ

ગત અધ્યાયમાં આપણે અંબાના જન્મ અને ભીષ્મને પતિ રૂપે ન મેળવવાની તેની પ્રતિજ્ઞા વિશે જાણ્યું. હવે, પોતાની પ્રતિજ્ઞા પૂર્ણ કરવા માટે, અંબા ભગવાન પરશુરામની શરણમાં જાય છે, એકમાત્ર આશા સાથે કે તેઓ જ તેને આ અન્યાયથી મુક્તિ અપાવી શકે છે. કુરુક્ષેત્રમાં વ્યાપ્ત નિરાશા અને અંબાના હૃદયનો કલ્લોળ હવે પરશુરામના પરાક્રમ પર ટકેલો હતો.

અંબાની પ્રાર્થના

વનના ગાઢ અંધકારમાં, અંબા પરશુરામના આશ્રમમાં પહોંચી. તેનું શરીર થાકેલું હતું, પણ તેની આંખોમાં પ્રતિશોધની જ્વાળા ધગધગી રહી હતી. આશ્રમની શાંત વાતાવરણમાં, અંબાએ પરશુરામના ચરણોમાં પડીને પોતાની વ્યથા કહી. તેની વાણીમાં વેદના હતી, અને દરેક શબ્દમાં ભીષ્મ પ્રત્યે ક્રોધનો ભાવ સ્પષ્ટ હતો. એવું લાગી રહ્યું હતું જાણે ધરતી માતા સ્વયં પોતાની પુત્રી માટે ન્યાયની ગુહાર લગાવી રહી હોય.

"હે પ્રભુ," અંબા રડતાં બોલી, "હું તમારી શરણમાં આવી છું. મારી સાથે ઘોર અન્યાય થયો છે. ભીષ્મે મને અને મારી બહેનોને બળપૂર્વક હરણ કરી, કિંતુ હવે તે મને પત્ની રૂપે સ્વીકારી રહ્યો નથી. મારું જીવન બરબાદ થઈ ગયું છે, અને મારી પાસે આત્મહત્યા સિવાય કોઈ માર્ગ નથી. હે દેવ, તમે જ મને ન્યાય અપાવી શકો છો."

પરશુરામ અને ભીષ્મનું યુદ્ધ

અંબાની કરુણ કહાણી સાંભળીને પરશુરામનો ક્રોધ ભડકી ઉઠ્યો. તેમણે તાત્કાલિક ભીષ્મને યુદ્ધ માટે લલકાર્યા. કુરુક્ષેત્રની ધરતી એકવાર ફરી ધ્રુજી ઉઠી, કારણ કે બે મહાન યોદ્ધા, ગુરુ અને શિષ્ય, સામસામે ઊભા હતા. પરશુરામનો ફરસો વીજળીની જેમ ચમકી રહ્યો હતો, જ્યારે ભીષ્મનો ગાંડિવ ધનુષ કાળ બનીને ગર્જી રહ્યો હતો. બંને વચ્ચે ભયંકર યુદ્ધ થયું, બાણોનો વરસાદ થવા લાગ્યો અને આકાશમાં આગની જ્વાળાઓ ઊઠવા લાગી.

અંબા, યુદ્ધભૂમિથી દૂર, એક શિલા પર બેઠી હતી અને મનમાં પ્રાર્થના કરી રહી હતી, "હે દેવી! મને શક્તિ આપો. પરશુરામજીને વિજય પ્રાપ્ત થાય, જેથી મને ન્યાય મળે અને આ અપમાનથી મુક્તિ પ્રાપ્ત થાય." તેની પ્રાર્થનામાં એટલી શક્તિ હતી કે આકાશમાં દેવો પણ વ્યાકુળ થઈ ઉઠ્યા હતા. અંબાની પવિત્રતા અને દ્રઢ સંકલ્પે પરશુરામના બાણોમાં અદ્ભુત શક્તિ ભરી દીધી હતી. કિંતુ, ભીષ્મ પણ ઓછા તેજસ્વી નહોતા, પોતાના ગુરુના દરેક વારને નિષ્ફળ કરી રહ્યા હતા.

પરશુરામની નિષ્ફળતા

દિવસો વીતતા ગયા, અને યુદ્ધ ચાલતું રહ્યું. પરશુરામે પોતાની પૂરી શક્તિ લગાવી દીધી, પરંતુ ભીષ્મ અચલ ઊભા રહ્યા. અંતે, પરશુરામને એ અહેસાસ થયો કે ભીષ્મને હરાવવું અશક્ય છે. નિયતિએ કદાચ અંબા માટે કંઈક બીજું જ લખ્યું હતું. પરશુરામ નિરાશ થઈને અંબા પાસે પાછા ફર્યા અને પોતાની નિષ્ફળતા વિશે જણાવ્યું. અંબાનું હૃદય તૂટી ગયું, તેની અંતિમ આશા પણ ધૂંધળી થઈ ગઈ.

પરશુરામે અંબાને કહ્યું, "પુત્રી, મેં મારી પૂરી શક્તિથી પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ હું ભીષ્મને પરાજિત કરવામાં અસમર્થ રહ્યો. વિધિનો વિધાન અટલ છે. હવે તારે પોતાના ભવિષ્યનો માર્ગ સ્વયં જ શોધવો પડશે." આ સાંભળીને અંબાની આંખોમાં આંસુ ભરાઈ આવ્યા. તેને સમજ આવી ગયું કે તેને હવે સ્વયં જ પોતાના ભાગ્યનું નિર્માણ કરવું પડશે. ક્રોધ, નિરાશા અને અપમાનની અગ્નિમાં બળતી અંબાએ એક કઠોર તપસ્યા કરવાનો અને પોતાના આગલા જન્મમાં ભીષ્મના વિનાશનું કારણ બનવાનો નિશ્ચય કર્યો. આ નિષ્ફળતા, ખરેખર તેની એક નવી યાત્રાનો આરંભ હતો.