રાધા કથા – અધ્યાય 2: ગોકુલમાં બાળપણ

ગોકુલમાં બાળપણ

છેલ્લા અધ્યાયમાં આપણે શ્રી રાધાના દિવ્ય પ્રાગટ્ય જોયું, જાણે પ્રેમ અને કરુણા સાક્ષાત ધરતી પર ઉતરી આવ્યા હોય. હવે સમય હતો કે તે પ્રેમ પોતાની લીલાઓ દ્વારા ગોકુલને ધન્ય કરે. નંદગાંવથી થોડે દૂર, રાઉલ ગામમાં રાધા રાણીએ પોતાના બાળપણની મધુર ક્રીડાઓ આરંભ કરી, જ્યાં તેમનું પહેલું મિલન તે પરમ પુરુષથી થવાનું હતું, જેના માટે તે યુગોથી વ્યાકુળ હતી.

પહેલી ઝલક, પહેલો અનુભવ

રાઉલ ગામની ગલીઓ નાની-નાની ગોપીઓની હાસ્ય અને કિલકારીઓથી ગુંજી રહી હતી. રાધા, પોતાની સખીઓ લલિતા અને વિશાખા સાથે, યમુના તટ તરફ જઈ રહી હતી. તેમના નાના પગ ધૂળમાં સનેલા હતા, પણ તેમના મુખ પર એક અદ્ભુત તેજ હતું. હવામાં ચમેલી અને રજનીગંધાની ભીની ખુશબુ ફેલાયેલી હતી, અને પક્ષીઓ મધુર ગીત ગાઈ રહ્યા હતા, જાણે પ્રકૃતિ પણ તે દિવ્ય મિલનનો સંકેત આપી રહી હોય. રાધાનું હૃદય અનાયાસ જ કોઈ અજાણ્યા અનુભવથી ધડકી રહ્યું હતું. તેમને લાગી રહ્યું હતું જાણે કોઈ રહસ્યમયી શક્તિ તેમને પોતાની તરફ ખેંચી રહી છે.

"અરે રાધા, તું આજે આટલી ચૂપ કેમ છે?" લલિતાએ છેડતાં કહ્યું. રાધાએ મંદ સ્મિત સાથે ઉત્તર આપ્યો, "મને ખબર નથી સખી, બસ એવું લાગી રહ્યું છે કે કંઈક થવાનું છે." ત્યારે અચાનક, તેમની દ્રષ્ટિ એક વટવૃક્ષ નીચે ઉભેલા શ્યામ વર્ણના બાળક પર પડી. તેની આંખોમાં અસીમ પ્રેમ અને શરારત હતી.

માખણ ચોરી અને પ્રેમ ભરી ઠપકો

રાધા અને તેમની સખીઓ ગોકુલમાં માખણ ચોરી માટે પ્રખ્યાત હતી. તેઓ યશોદા માના ઘરે છુપી રીતે ઘુસતી અને મટકીમાંથી માખણ કાઢીને આપસમાં વહેંચતી. એક દિવસ, જ્યારે તેઓ માખણ ચોરવા ગઈ, ત્યારે કૃષ્ણે તેમને રંગે હાથે પકડી લીધી. કૃષ્ણે સ્મિત કરતાં કહ્યું, "અરે ગોપીઓ, તમે ફરીથી માખણ ચોરવા આવી છો? શું તમને ડર નથી લાગતો?" રાધાએ નિર્ભયતાથી ઉત્તર આપ્યો, "આપણને ડર કેમ લાગશે? આ તો આપણો અધિકાર છે! યશોદા મા તો બધું માખણ તમને ખવડાવે છે, આપણને પણ તો થોડું મળવું જોઈએ."

રાધાની આ નિર્ભયતા અને પ્રેમ ભરી શરારત જોઈને કૃષ્ણ મુગ્ધ થઈ ગયા. તેમણે ગોપીઓને માખણ ખાવા દીધું અને બદલામાં તેમની પાસેથી મિત્રતાનો વાયદો લીધો. તે જ ક્ષણથી કૃષ્ણ અને રાધાની અતૂટ મિત્રતા અને પ્રેમનો પાયો પડ્યો, જે આગળ જતાં દિવ્ય પ્રેમનું અનન્ય ઉદાહરણ બની. આ રાધાની જ કૃપા હતી જેણે તે સામાન્ય માખણ ચોરીને પણ એક દિવ્ય લીલાનું રૂપ આપી દીધું. તેમની ઉપસ્થિતિ માત્રથી જ દરેક કાર્યમાં પ્રેમ અને આનંદનો સંચાર થઈ જતો હતો.

યશોદા અને કીર્તિનો સ્નેહ

રાધાના માતા, કીર્તિ, યશોદા માના પરમ મિત્ર હતા. બંને સખીઓ વચ્ચે ઊંડો સ્નેહ હતો અને તેઓ ઘણીવાર એકબીજાના ઘરે આવતા-જતા રહેતા. યશોદા મા રાધાને પોતાની પુત્રી સમાન જ પ્રેમ કરતા હતા, અને કીર્તિ પણ કૃષ્ણને પોતાના પુત્ર સમાન માનતા હતા. તેમનો પ્રેમ એટલો ઊંડો હતો કે તેઓ બંને પોતાના બાળકોને એકબીજા સાથે જોઈને આનંદિત થતા.

એક દિવસ, યશોદા માએ કીર્તિને કહ્યું, "કીર્તિ, મને લાગે છે કે રાધા અને કૃષ્ણ એકબીજા માટે જ બન્યા છે. તેમના વચ્ચે જે પ્રેમ છે, તે સામાન્ય નથી." કીર્તિએ સ્મિત કરતાં કહ્યું, "હા યશોદા, મને પણ એવું જ લાગે છે. આ તો વિધિનો વિધાન છે, જેને કોઈ બદલી શકતું નથી." આ પ્રેમ ફક્ત બે માતાઓનો જ નહીં, પણ બે આત્માઓનું મિલન હતું, જે આવનારા સમયમાં એક દિવ્ય પ્રેમ કહાણીના સાક્ષી બનવાનું હતું. અને આ જ મિત્રતા અને સ્નેહના બળે આગળ, રાધા અને શ્યામનો પ્રેમ એક નવી ઊંચાઈને સ્પર્શશે.