દાનવીર કર્ણની કથા – અધ્યાય ૩: કર્ણનું યોદ્ધા પ્રશિક્ષણ

કર્ણનું યોદ્ધા પ્રશિક્ષણ

અધિરથ દ્વારા પુત્રવત પાલન-પોષણ પામીને કર્ણ મોટો થવા લાગ્યો. ગંગાના કિનારે રમતા, ગાયો ચરાવતા અને માતા રાધાના આંચલમાં છુપાવતા કર્ણનું બાળપણ સુખપૂર્વક વીતી રહ્યું હતું, પરંતુ તેના મનમાં એક જ ઈચ્છા પ્રબળ બની રહી હતી – મહાન યોદ્ધા બનવાની ઈચ્છા. તેને પોતાની અદ્ભુત શક્તિનો આભાસ હતો, અને તે તેને સાર્થક કરવા માંગતો હતો. તે શક્તિ તેને ફક્ત યુદ્ધ કળાના જ્ઞાનથી જ પ્રાપ્ત થઈ શકતી હતી.

દ્રોણાચાર્ય પાસેથી શિક્ષણની પ્રાર્થના

યુવા કર્ણ હવે એક શક્તિશાળી યુવક બની ચૂક્યો હતો. તેના શરીરમાં સૂર્યનો તેજ અને બાહુઓમાં અપાર બળ હતું. તેનું મન યુદ્ધકળા શીખવા માટે લાલચાયિત હતું. તેથી એક દિવસ તે હસ્તિનાપુર તરફ ચાલી નીકળ્યો. તેણે સાંભળ્યું હતું કે ત્યાં દ્રોણાચાર્ય, વિશ્વના શ્રેષ્ઠ ધનુર્ધર, રાજકુમારોને શિક્ષણ આપી રહ્યા છે. કર્ણની આંખોમાં આશા અને હૃદયમાં ઉત્સાહ હતો. તે દ્રોણાચાર્ય પાસેથી જ શિક્ષણ ગ્રહણ કરવા માંગતો હતો.

હસ્તિનાપુર પહોંચીને, કર્ણે દ્રોણાચાર્યના આશ્રમમાં પ્રવેશ કર્યો. તેણે ગુરુ દ્રોણના ચરણોમાં પ્રણામ કર્યા અને નમ્રતાથી કહ્યું, “ગુરુદેવ, હું કર્ણ, તમારો શિષ્ય બનવા માંગુ છું. મને યુદ્ધ કળાનું જ્ઞાન પ્રાપ્ત કરવાની પ્રબળ ઈચ્છા છે. કૃપા કરીને મને તમારી શરણમાં લો." દ્રોણાચાર્યે કર્ણને ધ્યાનથી જોયો. તેઓ તેની તેજસ્વી આંખો અને શક્તિશાળી શરીરથી પ્રભાવિત તો થયા, પરંતુ તેમણે તેને એમ કહીને અસ્વીકાર કર્યો કે તેઓ ફક્ત રાજકુમારો અને ક્ષત્રિયોને જ શિક્ષણ આપે છે. કર્ણનું મન નિરાશાથી ભરાઈ ગયું, પરંતુ તેણે હાર ન માની. તેના અંદર સૂર્યપુત્રનો તેજ વધુ પ્રખર બની ગયો.

પરશુરામ પાસેથી શિક્ષણ ગ્રહણ કરવું

દ્રોણાચાર્ય પાસેથી નિરાશા મળ્યા પછી, કર્ણે ગુરુ પરશુરામ પાસેથી શિક્ષણ ગ્રહણ કરવાનો નિશ્ચય કર્યો. તે જાણતો હતો કે પરશુરામ ફક્ત બ્રાહ્મણોને જ શિક્ષણ આપે છે. તેથી, તેણે પોતાનો પરિચય બ્રાહ્મણ તરીકે આપ્યો અને પરશુરામ પાસે પહોંચ્યો. પરશુરામ તે તેજસ્વી યુવકને જોઈને પ્રસન્ન થયા અને તેને પોતાનો શિષ્ય બનાવી લીધો. ગુરુ પરશુરામે કર્ણને ધનુર્વિદ્યાના તમામ રહસ્યો કહ્યા. કર્ણે પણ પૂરી શ્રદ્ધા અને લગનથી શિક્ષણ ગ્રહણ કર્યું. તે એક શ્રેષ્ઠ ધનુર્ધર બની ગયો. તેણે દિવ્યાસ્ત્રોનું જ્ઞાન પ્રાપ્ત કર્યું અને યુદ્ધમાં નિપુણ થઈ ગયો. સૂર્ય દેવ પોતાના પુત્રને આશીર્વાદ આપી રહ્યા હતા.

એક દિવસ, જ્યારે કર્ણ ગુરુ પરશુરામની ગોદમાં માથું રાખીને સૂતો હતો, ત્યારે એક કીડો તેની જાંઘ પર કરડવા લાગ્યો. કર્ણને ખૂબ પીડા થઈ, પરંતુ તેણે ગુરુ પરશુરામની ઊંઘમાં વિક્ષેપ ન પડે તે માટે દર્દ સહ્યું. લોહી વહેવા લાગ્યું, પરંતુ તેણે જરા પણ હલચલ ન કરી. જ્યારે પરશુરામની ઊંઘ ખુલી, ત્યારે તેમણે જોયું કે કર્ણની જાંઘમાંથી લોહી વહી રહ્યું છે. તેઓ સમજી ગયા કે આ બ્રાહ્મણ હોઈ શકે નહીં. આટલું અસહ્ય દર્દ ફક્ત એક ક્ષત્રિય જ સહન કરી શકે છે. ક્રોધિત થઈને પરશુરામે કર્ણ પાસેથી તેની સત્યતા પૂછી. ત્યારે કર્ણે ડરતાં ડરતાં સત્ય કહી દીધું કે તે એક સૂતપુત્ર છે.

પરશુરામનો કર્ણને શ્રાપ

સત્ય જાણીને પરશુરામ ક્રોધથી ભરાઈ ગયા. તેમણે કર્ણને શ્રાપ આપ્યો, "તેં મારાથી જૂઠું બોલીને વિદ્યા પ્રાપ્ત કરી છે. તેથી, જ્યારે તને આ વિદ્યાની સૌથી વધુ જરૂર હશે, ત્યારે તું તેને ભૂલી જશે." આ શ્રાપ કર્ણના જીવનનો મહત્વપૂર્ણ વળાંક હતો. ગુરુનો શ્રાપ સાંભળીને કર્ણ દુઃખી થઈ ગયો. તેણે ગુરુ પરશુરામના ચરણોમાં પડીને ક્ષમા માંગી. તે જાણતો હતો કે તેનું જૂઠું ક્ષમા યોગ્ય નથી, પરંતુ તે વિવશ હતો. તેણે ફક્ત વિદ્યા પ્રાપ્ત કરવા માટે જૂઠું બોલ્યું હતું.

સૂર્ય દેવ, પોતાના પુત્રની પીડા જોઈને દુઃખી હતા. તેઓ જાણતા હતા કે કર્ણ એક મહાન યોદ્ધા બનશે, પરંતુ ગુરુનો શ્રાપ તેનો પીછો નહીં છોડે. તેમણે પોતાના પુત્રને ધીરજ રાખવા અને પોતાના કર્મો પર વિશ્વાસ કરવા પ્રેરણા આપી. સૂર્ય દેવે કર્ણને એ પણ આશ્વાસન આપ્યું કે તે દરેક પરિસ્થિતિમાં તેની સાથે રહેશે. કર્ણે પોતાના પિતાની વાત સાંભળી અને શાંત થઈ ગયો. તેને ભવિષ્યનો સામનો કરવા માટે શક્તિ મળી ગઈ.